Templates by BIGtheme NET

Ulusal insan hakları kurumları ilk olarak 1946 yılında, BM Genel Kurulu’nun İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ni , “tüm insanlar ve uluslar için ortak bir başarı standardı” olarak ilan etmesinden iki yıl önce, Ekonomik ve Sosyal Konsey (ECOSOC) tarafından tartışılmıştır. Daha sonra 1960’lı ve 1970’li yıllarda, insan hakları konusunda standart belirleyiciliğin hız kazanmasıyla, ulusal kurumlarla ilgili tartışmalar giderek bu kurumların uluslararası standartların etkili bir şekilde uygulanmasına nasıl katkıda bulunabileceğine odaklandı. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu 1990 yılında, insan haklarının desteklenmesi ve korunması konusunda çalışan ulusal ve bölgesel kurumların katılımıyla gerçekleşecek bir atölye çalışmasına önayak oldu. Bu atölye çalışmasının amacı; ulusal kurumlar ve (Birleşmiş Milletler ve ajansları gibi) uluslararası örgütler arasındaki işbirliğinin ne düzeyde olduğunu gözden geçirmek ve ulusal kurumların etkililiğini arttırmanın yollarını araştırmaktı. Sonuç olarak, İnsan Haklarının Desteklenmesi ve Korunması Konusunda Çalışan Ulusal Kurumlarla ilgili ilk atölye çalışması 7-9 Ekim 1991 tarihleri arasında Paris’te düzenlendi. Bu çalışmanın sonuçları İnsan Hakları Komisyonu tarafından 1992/54 sayılı kararla ulusal kurumların statüsüne ilişkin Prensipler (Paris” Prensipleri) olarak kabul edildi. BM Genel Kurulu bu sonuçları 20 Aralık 1993 tarihli ve 48/134 sayılı kararıyla kabul etti. İnsan hakları ulusal kurumlarıyla ilgili yönlendirici bir belge olan Paris Prensipleri aynı zamanda kurulacak olan yapıların etkililiğini ölçmede de bir referans kaynağı oluşturur.

Site kodlamasında Özgür Yazılım araçları kullanılmıştır. Tasarım HeretikHOST ve İHOP | CopyLEFT 2005-2015 | Destekleyen